Sabine Mooijweer: Zorg voor elkaar

Foto: eigen archief

Mensen vinden mij soms een beetje gek; ik bied een onbekende, huilende dame op straat een knuffel aan, vraag een onbekende fietser in de regen of ik haar kindje en boodschappen met mijn auto thuis zal brengen, ik help een hyperventilerende onbekende man met juist ademhalen wanneer ik hem in zijn auto aan de kant zie zittten, ik vraag in het ziekenhuis aan een onbekende man of hij het fijn vindt als ik even meeloop naar de afdeling omdat ik zie dat hij het moeilijk heeft en ik geef mijn telefoonnummer aan een vrouw die ik één keer ontmoette, maar het even zwaar heeft privé en misschien mijn hulp op welke manier dan ook kan gebruiken.
De mensen waar het om gaat, kijken even vreemd en worden dan blij. Ze ontvangen de hulp graag, alleen is het ongebruikelijk en moeten zij eerst over een drempeltje heen. Eerst achterdocht: is het wel goed bedoeld of wordt er misbruik gemaakt van de situatie, waarom doet iemand dit zomaar en dan de ongelooflijke dankbaarheid en het gevoel iets terug te moeten doen.
Ik heb dat zelf ook ervaren, toen ik ooit opeens hulp kreeg aangeboden van een onbekende. Ik dacht: het hoeft niet, dat durf ik niet te vragen en wie en waarom? Terwijl ik dat zelf ook doe, notabene! Daarna wist ik niet hoe ik hem moest bedanken. Verbauwereerd was ik. Geen woorden voor, alleen verbazing. En ik had het gevoel dat mijn dank niet groot genoeg kon zijn.
Sommigen vinden het vreemd, maar ik trek mij het lot van mensen met moeilijkheden aan. Ik weet dat ik het niet kan oplossen, maar misschien wel een beetje lichter maken. Eén van de vele redenen waarom ik graag therapeut wilde worden.
En eigenlijk is dit stiekem een oproep. Want dat het zo ongebruikelijk is geworden, daar maak ik mij best een beetje zorgen om. Kijk alsjeblieft goed om je heen: familie, vrienden, bekenden, buren, maar soms ook onbekenden hebben jouw hulp soms even nodig. Laat niemand alleen met verdriet, eenzaamheid of problemen, maar zorg voor elkaar! ❤