Mandy – onverwacht goedgemutst

Foto: eigen archief

Vroeger verbaasden we ons erover dat veel mensen de buschauffeur niet meer gedag zeggen bij het instappen. Kennelijk omdat iedereen te veel met zichzelf bezig is of er simpelweg niet opkomen dat het ook een optie is? Vandaag de dag echter zou ik me als buschauffeur niet meer zo druk maken of ze me gedag zeggen of niet. Ik zou al blij zijn als ze geen mes tussen mijn ribben steken of me in elkaar rossen voor een paar schamele rotcenten.

Over buschauffeurs gesproken. Een paar jaar geleden, ik werd toen 17 of 18 en ging met bus 22 van Loosduinen naar Scheveningen. Ik wilde die dag mijn verjaardag vieren met wat familieleden, vrienden, en een tiental moorkoppen. En de heerlijkste kon je destijds in Scheveningen krijgen, vond ik. Of waren de moorkoppen daar zo lekker, omdat ik hoopte dat ik die jongen weer zou zien waar ik toen smoorverliefd op was. Whatever…..

Op de terugweg liepen mijn vriendin en ik met die enorme gebaksdoos de bus in op weg naar huis. We zeiden de buschauffeur gedag (goeie ouwe tijd, ahum) en hij maakte een uitnodigende lachende opmerking richting gebak. Ik vertelde dat ik jarig was, opende de doos en gaf de man kennelijk onverwacht, een moorkop. Man blij, en wij namen giechelend plaats achter in de bus. Totdat onderweg de bus ineens stopte. Niet bij een bushalte, maar de chauffeur had zijn bus dubbel geparkeerd in een drukke winkelstraat (Frederick Hendriklaan, voor kenners) en verliet de bus. Uh? Veel mensen keken elkaar aan en vroegen zich af wat er aan de hand was. Ook wij. Waar de chauffeur gebleven was…. en daar ineens, was hij weer.

Hij liep de bus door met in zijn handen twee bossen bloemen, om deze aan ons te overhandigden: gefeliciteerd! He made my day.

Mandy van Nobelen © 2016
Inspirator, trainer, coach en schrijver
www.liefdevreugdevrijheid.nl