Henk van Kuijk: Match-fixing

Foto: eigen archief

Match-fixing
De laatste tijd komen er steeds meer berichten over match-fixing, het “regelen” van de uitslag van een wedstrijd, om gokkers ter wille te zijn. Meewerkende spelers kunnen dan forse bedragen tegemoet zien, ongetwijfeld op een geheime rekening. Analisten in Duitsland hebben nu vastgesteld dat er op de eredivisiewedstrijd NEC-Willem II bovenmatig door gokkers geld is ingezet. Ze stellen dat dat een duidelijk teken voor match-fixing is. Nu zag ik ook de beelden van die wedstrijd die van belang zijn: een speler van NEC schiet op korte afstand van het doel hard richting doel, en raakt per ongeluk een Willem II’er op zijn bovenarm. Die bovenarm heeft de speler in een schrikreactie in een snelle draai naar het schot toegewend, iets omhooggetrokken, duidelijk om zijn gezicht te beschermen. De scheidsrechter kende NEC vervolgens een penalty toe, vanwege hands. Uiteraard een foute beslissing, ik heb er al vaker hier over geschreven. De penalty werd benut, en dat was het enige doelpunt van de wedstrijd. De keeper deed echt zijn best de bal tegen te houden. Dan rijst natuurlijk de vraag: kun je dit acteren? Nee, natuurlijk niet. Alles ziet er heel natuurlijk uit, en het gaat allemaal veel te snel. Een keeper kan over een slappe bal heen duiken, ja, maar in de genoemde wedstrijd was er geen sprake van een bewuste situatie. Dan kan je hooguit denken: is dan de scheidsrechter omgekocht? Liep die als een roofdier te wachten op een speler die zijn gezicht ging beschermen, om zo een penalty te kunnen geven, en zijn 100.000 euro te incasseren op een Zwitserse bankrekening? Nee, uiterst onwaarschijnlijk. Je moet toch voor een zekerheidje gaan, bij zo’n bedrag. En scheidsrechters worden zelden of nooit omgekocht. Ze lopen teveel in beeld. Alleen clubgrensrechters in het amateurvoetbal, daar kleeft wel eens een smetje aan. Die kunnen voor twee Gulpener Biertjes wel eens voor buitenspel vlaggen, wat het niet is. Opzienbarend is het wel dat de Duitse onderzoekers niet even tuchtig naar de wedstrijdbeelden hebben gekeken. En de KNVB. Er is nog één manier om sluipenderwijs aan match-fixing te doen. Ik wil de kat niet op het spek binden, vertelt u het niet door, dan zal ik het vertellen. Dat is als je als omgekocht team, of zeg vier spelers, gewoon je best niet doet, niet je gebruikelijke tien kilometer per wedstrijd loopt. Of nauwelijks aanvalt en ’n beetje lummelt. Maar dat valt op, eens was er zo’n wedstrijd tijdens een WK waarin beide teams niks ondernamen, want ze hadden beiden een punt nodig om verder te komen. Ze huppelden en schoven wat rond op hun eigen helft, om 0-0 te bereiken. Men sprak er schande van. Maar NEC-Willem II was een gewone, wel saaie wedstrijd, die beslist werd door een onterecht gegeven penalty. Het entreekaartje was 15 euro, dat was wel te hoog gefixt.

Henk van Kuijk